نقاشی پشت شیشه در ایران

تاريخ پيدايش نقاشی پشت شيشه در ایران چندان روشن نيست‏ ولی از دوره زنديه (قرن 18 ميلادی) به بعد اين شيوه نقاشی در ايران رواج يافته و در دوران قاجار به اوج اعتلادی خود رسيده است.

مضمون اين نقاشيها گل و مرغ، پرتره، خط- نقاشی وروايت های مذهبی بوده كه در اين ميان شمايلها و خط- نقاشيها به دليل دارا بودن مفاهيم مقدس و سنتي اهميت ويژهاي دارند.

شمايلهای پشت شيشه تلفيق درخشانی است از روايتهای مذهب تشيع و فرهنگ ايران قبل از اسلام و بدين جهت دارای اعتبار و ارزش والایی است. اين شمايلها نذر سقاخانه ها و امامزاده ها می شد و يا به دست شمايل گدانها برای ذكر مصائب امامان معصوم در ايام عزاداری و هم چنين همراه دراويش برای تبرك به ميان مردم برده می شد.

نحوه اجرای نقاشی پشت شيشه بر  عكس نقاشی روی بوم بوده و نگارگران برای تزئين آنها از موادی مانند آئينه، نخ ابريشم و كاغذ های رنگی و براق استفاده می كردند.

بيشتر اين آثار بدون امضاست زيرا نقاشان فروتن آنها از نوشتن نام خود نيز اجتناب می ورزيدند.

آثار ارائه شده در اين نمايشگاه گزيده ای از يك مجموعه نقاشيهای پشت شيشه است كه اكنون در معرض ديد هنر ديد هنر دوستان قرار گرفته است و اميدواريم از اين فرصت برای شناخت بيشتر اين هنر فراموش شده استفاده شود.