38حلقه فیلم قدیمی(تکه فیلم های یک تا 15متری)متعلق به ایران،در سال 1379برای مرمت به فرانسه فرستاده شد.فیلمهایی در مجموعه کاخ گلستان وجود داشت که به مرور زمان در حال نابودی بودند،این فیلمها به اعتقاد کارشناسان نیاز فوری به مرمت داشتند،به همین منظور برای مرمت  این فیلمها بهترین جای ممکن یعنی مرکز ملی سینمای فرانسه(CNC)در نظر گرفته شدکه یک نهاد دولتی است.

ماجرای این فیلمها به سال 1361 شمسی برمی گردد، هنگامی که آقای دکتر شهریار عدل درمیان صندوق های انبار شده در پستو ها و زیر زمین های کاخ گلستان،در جستجوی باقیمانده عکس های دوران قاجاریه بود ، به حلقه هایی از این فیلم ها برخورد، و می شود گفت که او نخستین کسی بود که به اهمیت آنها پی برد.

از آنجا که جنس اصلی فیلم ها "نیترات" است و در طول هشتاد سال خود به خود به مرحله تجزیه کامل رسیده و در شرف انهدام بودندو با توجه به اینکه همان زمان(در سال 1362) هنگام کپی برداری از فیلم ها در لابراتوار تلویزیون در تهران به قسمتی از فیلم ها_ناخواسته_ آسیب های جبران ناپذیری وارد شده بود، بالاجبار  سازمان میراث فرهنگی ایران در سال 1379 فیلم ها را برای بازیابی و ترمیم به (CNC) مرکز ملی سینمای فرانسه که از امکانات  فنی و علمی بالایی برخوردار است،فرستاد.

چون فیلم ها یا آنچنان تجزیه شده بودند که به اصطلاح شیره اش در آمده بود و یا آنچنان خشک شکننده بودند که نمی شد حلقه های آنها را باز کرد، دقیقانمیتوان گفت که چه مقدار فیلم به CNC  فرستاده شد ولی اکنون که بعد از سه سال تلاش و کپیه برداری دقیق و "کادر به کادر" از فیلم ها،مرحله اول کار پایان یافته است، آنچه به دست آمده حدود یک ساعت پانزده دقیقه فیلم قابل نمایش است.

این مقدار فیلم بازیافته و ترمیم شده، دستمایه کارهای فنی و شناساییهای بعدی خواهد بود تا با استفاده ازپوزیتیوها  و نگاتیو های باقیمانده از هر قطعه، نواقص وکمبود صحنه ها را تا حد ممکن برطرف کنندو با شناسایی زمان و مکان فیلمبرداری بتوانند نظم و ترتیبی به فیلم ها بدهند.

کار مهم و مشکل شناسایی صحنه ها و تاریخ فیلمبرداری آنها_ در حالی که کمترین یادداشت و نشانه ای در باره صحنه ها وجود ندارد_ به عهده آقای دکتر شهریار عدل است.

فلیم ها را به طور کلی باید به سه دسته تقسیم کرد:آنهایی که در مراسم رسمی و یا در سفرهای فرنگ گرفته شده اند،آنهایی که در تهران و اطراف آن بر سبیل تفریح و یادگاری گرفته شده اند و فیلم هایی که داستان و بازیگر و میزانسن دارند و آنها را می توان نه یک فیلبرداری ساده از یک ماجرا،که کوششی برای ساختن فیلم داستانی تلقی کرد،یکی از فیلم های کم نظیر،نخستین کار نخستین فیلمبردار ایرانی،میرزا ابراهیم عکاس باشی،و همان فیلم"جشن گل"در"اوستاند" بلژیک است که مظفرالدین شاه در خاطراتش به تاریخ 27 مرداد 1279شمسی از آن یاد می کند و می نویسد "عکاس باشی هم مشغول عکس سینما فوتوگراف اندازی بود ."

از نظر ارزش تاریخ،برخی از فیلم های این مجموعه از نظر  تاریخ سینمای ایران ارزشی متفاوت و فوق العاده دارند و آن فیلم هایی هستند که داستان و بازیگر دارند و صحنه سازی و کارگردانی شده اند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر لطفا به سایت bbc مراجعه فرمایید.

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/030722-la-g-ghajarfilm.shtml

بازگشت